XX wiek w Polsce rozpoczął się symbolicznym przełomem - odzyskaniem niepodległości. Dla artystów był to impuls do eksperymentów, poszukiwania nowych form i zerwania z dawnymi ograniczeniami. Okres dwudziestolecia międzywojennego przyniósł dynamiczny rozwój awangardy. Twórcy inspirowali się europejskimi nurtami, takimi jak kubizm czy surrealizm, jednocześnie nadając im lokalny charakter. Przykładem jest formizm, łączący ekspresjonizm z motywami folklorystycznymi.
Druga wojna światowa brutalnie przerwała ten rozwój. Zniszczenia materialne, śmierć artystów oraz emigracja wielu twórców doprowadziły do ogromnych strat w dziedzictwie kulturowym. Po 1945 roku, w realiach Polski Ludowej, sztuka została podporządkowana ideologii komunistycznej. Lata 1949 - 1956 to okres dominacji socrealizmu - estetyki gloryfikującej klasę robotniczą i władzę, pozostawiającej niewiele miejsca na indywidualną ekspresję.
Po tzw. odwilży 1956 roku sytuacja stopniowo się liberalizowała. Do głosu zaczęły dochodzić abstrakcja, informel, happening oraz nowe formy eksperymentu artystycznego. W latach 60. i 70. XX wieku rozwinęła się sztuka niezależna i undergroundowa - performance, konceptualizm i działania efemeryczne stały się narzędziem subtelnego oporu wobec systemu. Transformacja ustrojowa w 1989 roku otworzyła polską sztukę na międzynarodowy obieg, co wyraźnie zaznaczyło się także w projektach prezentowanych w oho.pracownia - sztuka polska.
Na początku stulecia dominował modernizm - ugrupowania takie jak Rytm czy Blok eksperymentowały z abstrakcją, konstruktywizmem i nowymi koncepcjami formy. Po II wojnie światowej, mimo cenzury i ograniczeń, artyści sięgali po różnorodne media: malarstwo, rzeźbę, instalację, teatr i działania performatywne.
Najważniejsze czynniki rozwoju sztuki w XX wieku, omawiane w oho.pracownia historia sztuki, to:
Rozwój ten nie był równomierny - wojna zniszczyła ogromną część dziedzictwa, a komunizm ograniczał wolność twórczą. Jednocześnie te trudne warunki sprzyjały powstawaniu sztuki metaforycznej, symbolicznej i intelektualnie zaangażowanej.
Ich twórczość, podobnie jak prace Nikifora, ukazuje niezwykłą różnorodność polskiej sztuki - od elitarnej awangardy po intuicyjną sztukę ludową, szeroko prezentowaną w oho.pracownia - sztuka polska.
Sztuka XX wieku odegrała kluczową rolę w kształtowaniu polskiej tożsamości kulturowej. Stała się zarówno świadectwem traum, jak i przestrzenią nadziei oraz oporu wobec totalitaryzmów. W okresie PRL-u sztuka niezależna i undergroundowa symbolizowała wolność myśli i ducha, pomagając zachować ciągłość kultury.
Po 1989 roku twórczość artystów stała się ważnym elementem obecności Polski na arenie międzynarodowej. Udział w wydarzeniach takich jak Biennale w Wenecji czy Documenta potwierdził silną pozycję polskiej sztuki współczesnej. Dziedzictwo XX wieku nadal inspiruje - motywy wojennej traumy, pamięci i tożsamości powracają w pracach kolejnych pokoleń.
W oho.pracownia - historia sztuki polskiej XX wieku traktujemy ten okres nie jako zamknięty rozdział, lecz jako żywe źródło inspiracji. Wierzymy, że twórczość artystów takich jak Nikifor Krynicki czy Witkacy pokazuje, jak sztuka pomaga przetrwać trudne czasy i wyrażać siebie bez kompromisów.
Zapraszamy do odkrywania historii sztuki razem z nami - poprzez artykuły, galerie i warsztaty w oho.pracownia. Zachęcamy również do eksplorowania innych treści dostępnych na oho.waw.pl. Sztuka jest żywa - i chcemy dzielić się nią z Tobą.